dün gece yine sendin aklımda bir hüznün çıkmaz sokalarında gözyaşı oldu hasretin ilık bir buse gibi süzüldü yanaklarımda… yanaklarım kırmızıydı, küskündü aynalara ne zaman karşılaşsak sen bakardın onlardan başıboş hoyrat aynalardan önce ilk sarıldığımız yere gitti duygularım bu gün gibiydi yaşadığımız küllenmemişti o bir ömürdü sanki, ölmeye değerdi…. sonra gözlerin geldi aklıma, güzelliğin başımı döndüren mey gibiydin sen şelaleler akardı içime gözlerinden ardından öksüz kalırdım sanki giderkenyinede yorulmazdım sensizliğe sensizlik ki darağacım, sensizlik ki paramparçayım ellerim seni arıyor bu gece, gözlerim gözlerini şarkılar hüzünlü, şarkılar buruk yoksun ya bu şehir yorgun, bu şehir vuruk seni arıyorum inadına gecelerde karanlıklar üstüne yemin ederim işığım sensin! seni seviyorum birtanem diyorum söyletensin basit bir aşk öyküsü değil ki bu saman alevi değil ki cehennem alevi sanki susuzum sensiz mutsuzum artık sabah olmayacak uykusuzum artık sensiz yaşanmayacak yaşıyor sanma beni sadece varsayımım sana bağımlı varlığım yokluğun ise tükenişimdir… bir umudu katleder bin umudun olurum, senin gibi ulaşılmazdır benimde gururum duyuyor musun birtanem? ? dün gece yine sendin aklımda aldın aklımı başımdan gittin canımı da aldın yüreğimden canımdın sen! ! vazgeçilmezim, tartışılmazım yalnızlığımın sebebi, acılarımın denizi esirinim işte bu gece vakitleri kollarımda sensizliğin kelepçeleri yüreğimde sevdanın zincirleri bağlanmışım sana ayrılamam görmeden yaşayamam o gözleri…………….
ne sen benİm oldun nede ben.. ne sen sevdİn benİ yada sevdİn bİlmİyorum bİldİğİm tek bİşey var artik çok geç olduğu... şunu bİlmenİ İsterİm serserİm senİ çok sevmİştİm..
yüreğinde vedalar saklı umudumun sana hasret gecede...
bir dalga boyu yetecek silmeye kuma yazılanları. herşey kumdan zaten düşüncemdeki. bir damla suda, bir kucak dalgada, en ufak adımında, bitecek herşey.
ne olur olduğun yerde dur... ya da çizgilerimi belirgenliştir...
yüreğinde işkenceler saklı umudumun sana hasret gecede...
bir salıncağa zincirlenmiş bedeni sevdamın. sana yetiştim sanıyorum her salınıştı. neyin yargısı bu? sana uzanacakken, kıracaklar zincirimi biliyorum. yerle bir olur aşk uzanamadığı yerde. toplayamazsın kırıkları. kıramazsın zincirleri. ben sana gelecekken, zincirlerini kıracaklar sevdamın...
düşmeyeyim, izin verme!
ne olur olduğun yerde durma... tut beni... ya da zincirlerimi kırmasınlar sana varacakken...
içerisinde sözler saklı umudumun sana hasret gecede...
adım adım yaklaştıkça, aslında uzaklaşsanda, denizin en ben koktuğu yerde beni beklediğini biliyorum. yollar sana ırak, çareler çaresiz olsa da, sana yangınım ben.
iliklerimde aşk(ını) yaşıyorum...
biliyorum boş değilsin, beni seviyorsun...
kurulmuş tüm tuzaklara rağmen, nasip bildik biz birbirimizi... kırıldığım yerde düşlerimle, gerçeğime tutunuyorum şimdi senle...
beni tut. beni herşeye rağmen tut. adı gidiştir çünkü bu mektubun.
sen bu mektubu aslında sana yazdığımı hiç bilmeden okuyacaksın ve yine dağınık bir masadan yazacağım. ben senin bunu okurken parmağınla yanağına dokunduğunu, gözlerini hafifçe kıstığını, parmaklarını saçların arasında gezdirdiğini göremeyeceğim.
yanlızım... kendimi yanlız hissediyorum ki bu yanlızlıktan da kötü. benim yanlızlığımı ve kendimi yanlız hissetmemin yanlızlıktanda kötü olduğunu anlayacak benden başka kimse yok, ve sende yoksun...
aralarında dolaştığım kalabalıklar içinde benim yanlızlığımı gören ve kendimi yanlız hissetmemin yanlızlıktanda kötü olduğunu bilen bir tek ben varım, bir tek ben...
kırılgan bir köprüden sana doğru yürüyorum. sana ulaşamazsam, sesim ve kelimelerim sana değmezse ve sen bana bir daha bakmazsan, işte o zaman sonsuz, sensiz ve sessiz bir yapayanlızlığa düşeceğim.
------------yok eden "sen" İdin...yok olan "ben"... neydi yeniden bu kalemi yeniden elime aldıran, herkesten köşe bucak sakladığım, kendime bile itiraf edemediğim duygularımı buraya dökmeme sebep olan şey neydi... neyse sebebinin ne önemi var... yazıyorum işte...
günler, haftalar, aylar geçti.. yıllar geçti gidişinin ardından. gidşinle beraber her şey değişti benimle beraber... varlığınla sahip olduğum ve varlığınla büyüttüğüm o sonu gelmeyecek sandığım ümitlerim de gitti seninle beraber.keşke gitmekle kalmayıp ölen o umutlarımla beraber sen de ölebilseydin yüreğimde. hani insanın ancak ölmesiyle beraber yok olan değerleri vardır ya, sen de öyleymişsin meğer de ben bunu hep inkar edermişim...
"sevgilim" derdin hatırlar mısın bana sarılırken,öperken... yanımdayken güvende hissederdin kendini. hayat sendin, can sendin, ömür sendin... seninle başlamıştı varlığım seninle devam edecekti. hesaba katmamıştım ki bu varlığın gidişinle sona ereceğini...
sen varken böyle acımasız değildim.. bağırmak, haykırmak için yer aramazdım.. mutluydum yanında, her şeydin, hayattın, neşeydin, mutluluk sendin...
sen varken böyle sıradan değildi dünya.. seninle beraber ayrı bir anlam kazanırdı her şey.... her şeyin ayrı bi lezzeti vardı benim için. tat sendin...
sen varken zamanın bir anlamı vardı, bir değeri vardı gözümde.. zaman seninle değerlenirdi.her anını yüreğime doldurarak yaşardım senle geçen bütün saniyeleri.zaman sendin, zamanı anlamlı kılan sendin...
sen varken aşk vardı.. farklı bir boyut kazanırdı sıradan olan şeyler. sen vardın ya yanımda dünya umrumda değildi. dünyamdın sen benim, varlığım sendin...
sen varken sevgi vardı.. sevmeyi öğretirdik sevmek nedir bilmeyen gönüllere... yürek sendin...
sen varken her şey kolaydı.. zor olan tek bir şey yoktu. çünkü bilirdim yanımda benim "kadinimin" olduğunu..her an güvendeydim, onun için her şeyle ve herkesle savaşmaya hazırdım. başkalarına zor gelen bana sıradan gelirdi. savaş sendin, güç sendin...
sen varken edilen dualar vardı..hepsi seninle başlayıp seninle biten... hepsi yürekten gelen..göklere uzattığım ellerim sendin...
sen varken gece olmazdı.. günüm hep aydınlıktı.. her şeyin ayrı bir ışığı vardı. işığım sendin...
sen varken tek mevsim yaşanırdı dünyamda... her güzel şeyin başlangıcı olan ilkbahar.. zaman salisesine milyonlarca anlam katarak ilerlerdi de, bir an olsun ne gündüzüm gece olurdu; ne de ilkbaharım sonbahar...
sen yoksun... yine tek mevsimde yaşanıyor günler.. gidişinle başlattığın sonbahar şimdi yerini karanlık kışlara bıraktı...
sen yoksun... tek vakit yaşanıyor günler... her yer karanlık, her yer hüzünlü. her yer yorgun ve umutsuz... sen yoksun ya, aşk yok, sevgi yok, ümit yok, dua yok... sana çıkan tüm yollar kapalı, zerre kadar ümit yok...
sen yoksun ya ben de yokum!!! seninle beraber başlayan varlığım, seninle beraber devam edemedi güzellikleri ve mutlulukları yaşamaya.. gözlerinde bulduğum hayat yerini soğuk cehennemlere bıraktı... kara yazım, gidişinle beraber yok ettin her şeyi.....
seni uzaktan sevmeyi, bana bakmadan gülmeyi, seni duymadan dinlemeyi, gözyaşlarımla gülmeyi ve sana kavuşmak için sabretmeyi her şeyi öğrendim ama sensiz olmayı asla....
gülüşünde bir mana var, saklayamazsın. sarılışında ne düşler, ne düşükler, sakınamazsın. aynı yolları, kimsesiz mekanları, birlikte özleme hasreti... yalnızlığımın dert ortağı gastrit... gülüşünde bir mana var, saklayamazsın. bütün iç savaşlarda, rehin alındı bu yürek kandıramazsın.
hangi çekilişin büyük ikramiyesi bu, en uzak sevişmelerin yeni yetme utancı. lakin aşk, biraz da utanmaktır yaşamaktan, sakınamazsın... yeni yetmelik işine gelince: o zaten hepimizin gizli öznesi türkçede var. bazı dillerde yok.
gülüşünde bir mana var, saklayamazsın. kime niyet kime felaket bu aşk, anlayamazsın.
ödümüz patlıyor acı çekmekten oysa; biraz da acıdır, aşkın mayası. kaçınamazsın.
gülüşündeki manayı saklayamazsın. tutunacak yerimiz yok, resmi tutanaklarda.
gülüşünde bin yıllık hasret var, saklayamazsın.
bu yazık karşılaşmanın alnımıza çakılıyor anafikri:
aşka cesaretimiz yoksa başka zaman görüşürüz!!!(?)
kendi kendimizle yarıstayız gulum askım kurt olmus sevda kaplan İhanetler deyılmiydi hep bizi yıkan bir avuc çapulcumuysu bizi bu hale sokan özümü bildin sözümü yuttun ben bu sevdayı coktan unuttum.
sensizlik ölüm demekti bana gerçek sevda buymuş ben ölmeyi böyle düşünmüyordum oysa hayaller mahfolmuş düşündünmü hiç aklın neye ermedi sevda yolunda oysa umutlarla yurunen sevda yoluymuş.
ya siteye bi yorum yeri olsaaa orda konussakk dime;)
giderek saplandı yalnızlık yüreğime atmak istediğimde atamıyor İhtiyacım olduğunda ise bulamıyorum birşeyler itiyor beni sana sevgin yahut heybetli bir kasırga git aradığını orda bulacaksın diyor fakat adres vermiyor.
yalnızlık zifiri gecelerde kimsesiz kalmak temmuz ateşinde su bulamamak şubat ayında ateşi aramak günlerce aç kalmak gibi ama en önemlisi yalnızlık; seni özlerken, sessizce ağlamak gibi!
mutluluk nedİr bİlİyor musun? bİr ağacin yaprağindan çatlamiş dudaklarina düşen yağmur damlaciğidir… umutsuzluk; toprakta oluşan derİn çatlağin İçİne düşmek ve orda kaybolmaktir. aydinlik bİr yerde gözünü rahatsiz eden o sİyah nokta…. yalnizlik bencİllİktİr ya tek başina birakilman ya da kendİnİ tek kİşİlİk bİr hücreye kapatmak; ezelİ ve ebedİ dİpsİz kuyunun İçİndekİ yalnizlik tek kİşİlİktİr. yaşamsa satranç masasidir senİn taşlarinin sadece pİyonlardan ölümün İse vezİrlerden oluştuğu adaletsİz bİr akil oyunu…. güven; havada uçuşan toz zerrecİklerİ kadar görünmesİ de elde etmesİ kadar zor bİr uçurtma; bİrkere uzaklaşmaya başlayinca tekrar yanina gelmesİ zor. yaşam İse bumerang gİbİdİr yaradandan bİze firlatilan verİldİğİ gİbİ gerİ alinan…. pekİ ya İnsan nedİr?.. doldurulmayi bekleyen bİr bulmaca…
her hangi bir boş anında bir kaç saniye bile olsa düşündüğün oldu mu beni hiç? seni sevdim.. hem de aşkıma hiç bir zaman, hiç bir şekilde karşılık bulacağımı ummadan. seni sevdim. çevrende dolaşmama aldırmadan, beni görmezliğe gelmene rağmen. ve her sevdiğine inandığın o insanlar tüm suçu sana yükleyerek seni terk ettiği anda içine düştüğün bunalımda seni avutacak sevgimi ısrarla görmezliğe gelmene rağmen sevdim. terk edilişin tüm acısını senden çok çekerek, sana asla isyan etmeden, kederini açını paylaşabilmeyi isteyerek, başını omuzuma yaslayıp içindeki fırtınaların dinmesini bekleyerek, efsunlu gözlerinde saklı gözyaşlarını avuçlarında toplayıp kutsal zemzem suyu gibi saklamak arzusuyla sevdim. acılarını dindirecek, seni teselli edebilecek tek insan olma beklentsi ile sevdim. varlığın; bir vidanın burgularının girdiği yerde açtığı oyulmaz derin izlere benzer şekilde kalbimi oymasına rağmen sevdim. kırıcı sözlerine, öldürücü gözlerine rağmen sevdim... sonuç olarak seni ölümüne sevdim ve de severek ölmekteyim.
sen,gönlümün bahçesinde vakitsiz açansın. okulda,evde,vapurda,otobüste hayali gönlümün tepelerinde uçansın sevmemeye yemin edip te, kalbimi sözünden döndüren ve bir senedir gönlüme dur diyen aklımı başımdan alansın. o gül yüzüne uzaktan bakıp ta yaklaşmaya cesaret edemedigim, hergün defalarca görüp te bir selam bile veremediğimsin. gündüz söyleyemeyip te gece rüyalarımda dediğim, hep bir daha ki sefere deyip te hiç seni seviyorum diyemediğimsin. yalnız şunu da bilesin ki; sen aşka dair son sözümsün
alışsaydım farklı olurdum inan, alışsaydım sensizliğe daha mutlu olurdum. ama değilim, yanıyor içim. ve hiçbir yağmur söndüremiyor bu yangını... bir umut bekliyorum kendi kendine sönsün diye. ah anlasaydın beni, ah bilseydin seni ne kadar çok sevdiğimi. şimdi yanan, yüreğim değil aşk ateşi olurdu. vazğeçtim beklemekten gelmeyeceksin. ne acı bir gerçek. kimi koyayım yerine kiminle avutayım kendimi? kimi sen sayayımda sarılayım boynuna? kimin dudaklarını öpeyim? kimin elerinin sıcaklığını hissedeyim? bukdar acımasız olmamalıydın yar, ben seni böyle tanımamıştım çünkü. kocaman bir yüreğin vardı ben o yürekte oldugum için şanslıydım. çok seviyordun beni yada ben öyle sanirdim. hiç bitmeycek diye düşünürdüm, öyle ya büyüktü bizim aşkımız, özeldi.hayatta iyi yada kötü ne varsa hep birlikte paylaşacaktık, birbirimiz için yaşayacaktık. başkalari İle mutlu olma İhtİmalİ aklimizdan bİle geçmezdİ. yolumuzu aşkımız aydınlatacak biz o yolda yürüyecektik hiç durmadan. derken, seni kendine bağlayan o yürek koyboldu birden... şimdi yüreğinin yerinde bir taş var, yoksa bu kadar vurdumduymaz olamazdın... her giden bahanesini yaratır her giden acımasızdır, ama sana konduramıyorum bunu. kimbilir, belkide sensizliğe kendime konduramıyorumdur. bu yüzdendir haykırışım. alışılmıyor, sensizlik kabullenilecek bir şey değil. acım büyüyor bu yüzden. her acı geçer biliyorum ama niye bu kadar uzun sürdü bu sefer. niye yarı ölü gibiyim hala? her şeyde seni arıyorum lanet olsun`` madem gidecektin söylemeliydin bana sensizliğe nasıl dayanılacağını. İnsanın yüreğinin yarasını atıp gitmesi mümkün değilki ben yapamıyorum sen yap hadi. son kez gel yanıma, çıkar yüreğimi yerinden va al götür nereye istersen. at bir kenara öyle kalsın... yok yok, kendi kendinede sönmeyecek bu yangın. ben yaşadıkça yanmaya devam edecek içten içten. en azından bir tesellim var... bundan böyle hiç kimse yani bir yangın başlatamayacak yüreğimde, bir daha yaralayamıyacak beni. acım o kadar derinki,
bu sevdaya düþmeden önce, bilmezdim nasýl da bir baþýna kalýnýr o koskoca kalabalýklarda. onca insanýn ortasýnda olup da, onca yürekte yer bulup da, nasýl kimsesiz kalýnýr bilmezdim, gülerdim kahkahayla. kulak arkasý ettiðim sevgiler, ilgiler ve çiçeklerinden önce yapraklarýný, dallarýný göremediðim aðaçlar, ya da güneþ, hep gün batimi denk geldiðim, bu derttendir belki de.....
bilmezdim nasýl da kördüðüm olursun kimsesizliðinle, bu sevdaya düþmeden önce. koþup koþup da koparmýþ gibi ipini, bilmezdim nasýl da varamazsýn kendine, düþe kalka, yara bere dizlerin dirseklerin. kan çanaðý gözlerin, aðlayamazsýn. her yeni günle beraber sýzmak için pencerenden odana, bekliyorum geceyle gündüzün sessiz buluþmasýný, gözkapaklarým hasret birbirine, bu derttendir belki de.....
bu sevdaya düþmeden önce, nasýl da yetmezmiþ güç kýrmaya zincirlerini bilmezdim, bundanmýþ kaçamayýþým kendime. ellerime, kollarýma yapýþan bir þeyler var, ayak bileklerime kenetlenen eller, bir silkiniþle geride býraktýðým kimseler var, bir de yüreðimde yer edenler. bilmezdim sorumlu dünlerin sorunsuz bir yarýn hediye edeceðini bana. benim yarýnlarým onlarýn dünlerine benzemesin diye bekliyorum henüz, ýþýyacaðým elbet, alacakaranlýk vaktidir þimdilik, bu derttendir belki de.....
nasýl da sabahlar gözbebeklerimde biri bilmezdim, bu sevdaya düþmeden önce. bilmezdim bir adýmlýk bakýþ kadar yakinken bana, nasýl da uzak kalýrsýn. ah bu mesafe geçer sevdamý da. ufacýk kareler var hayatýmdan alýnma; kiminde bir kaçamak bakisin, gülümseyen yüzün ya da, þöyle uzaktan yürüyüp gidiþin kimindeyse. öyle büyütürüm ki gözümde, hep gözümde, bu derttendir belki de.....
gözlerimi bir kýrpýþýmla yanaklarýmý ýslatan sanma ki yaðmurdur. onda da bir parça sen var, bir parça düþ ve gelecek bir parça. anlayacaðýn, üç nokta (...) . saçlarýmdan tel tel süzülendir yaðmur. nasýl da ýslakmýþ yasamak bilmezdim, bu sevdaya düþmeden önce.....
bu sevdaya düþmeden önce, bilmezdim..... sensizlikmiþ yalnýzlýk...
------------ve aklım terk etti beni, senin ardından-------------
yar.. susma bana öyle , bir şey de.. gel de geleyim, git de gideyim. ama batırma içime bu sessizliği..
şimdi hangi şehre sığınırım, hangi kapılarda bulurum izini..
hayat küsmüş, seninle basıyor üstüme, ölüm uzuyor içimdeki yollara. ve ben yavaş yavaş düşüyorum gidişine astığın uçuruma.. şimdi ne okunur, ucuna kan bıraktığın dudağımda. gözlerime yuva yapmış hüzün kırıkları, bata çıka yaşıyorum bu koca yalnızlığı.. en keskin susmalarda öldürdün beni, harflerimi de adıma gömdün. kara yazılarda okudum hikayemi..
duvarlarda çürüdü parmak uçlarım. soğuk bir hücre ayazına gömdüm, yüzümde açan gölgeni..
yar.. durma öyle uzakta, öteden estirme ayrılık rüzgarını. hazan değdirme yaralarıma. şimdi yalvarışlar dizilmiştir gözlerime, yüzüme bir bıçak gibi bakma! vurma içime bu soğuk sabahı. unut gecenin en derin yaralarını. varlığınla ört yüreğimi, uykuma geçit ver. solgun düşler derledim yarına, aklımda büyüttüm ismini.. seni seviyorum bahar :`(
hani bir hayal ya bu… sen olsaydın hala hayatımda mesela, ben gecenin sessizliğini içimi acıtan şarkılarla bozarken, bir mesaj gelseydi telefonuma. gülümseyerek mesajıokusaydım. - uyudun mu bebeğim? - uyumadım, sen niye ayaktasın bu saatte? - su içmeye kalktım. - uyu balım, erken kalkacaksın - seni seviyorum, sende uyu artık. İyi geceler. - tamam yatıyorum. bende seni seviyorum, iyi geceler.
ve huzurla dalsaydım uykuya.
rüyama hiç gelmezdin. zaten istemezdim gelmeni. kızma balım ! İstemediğimden değil, korktuğumdan aslında. “rüyada sevgili görmek, ayrılığa delalettir.” cümlesinin içime saldığı korkudan dolayı istemezdim seni rüyamda görmeyi.
ve sabah olur. gözümü açar açmaz telefonu alırım elime. “1 mesaj alındı” uyarısının beni en mutlu ettiği zamanlardır onlar. - günaydın aşkım - günaydın balım ya da hayal bu ya… şöyle de olabilir mesela;
ve sabah olur. çok uyumuşumdur, artık öğlen olmuştur. telefon çalar.
“kölem ol gel desen, gelmem mi yar ? uğrumda öl desen, ölmem mi yar ? …” melodisi eşliğinde açarım telefonu.
- efendim - günaydın aşkım - günaydın balım - hadi kalk artık, çok uyudun - tamam kalktım.
devam eder tabi ki konuşma. ve “senİ sevİyorum”’ la kapanır telefonlar. huzurla uyanırım.
İşe gitmek için hazırlanır, seni ararım. - çıkacağım evden şimdi, işe gideceğim - hava çok soğuk bebeğim sıkı giyin. atkını al, bereni tak, hatta iki tane çorap giy. - saçmalama ! - lütfen, çok soğuk. üşür hasta olursun. söz ver bana şimdi, dediğim gibi giyineceksin. - peki, tamam. söz balım. ve “senİ sevİyorum”’la kapanır telefonlar.
işe giderim. işe gitmeden önce yine seni ararım.
- işe gidiyorum şimdi - tamam, ne zaman bitecek işin? - bilmem, sekizde biter sanırım. - tamam. çıkınca mesaj at, merak ederim. - tamam balım. - hayırlı işler bebeğim. - teşekkürler.
ve “senİ sevİyorum”’ la kapanır telefonlar. iş biraz uzar. mesaj gelir ardı ardına.
- hadi bitmedi mi işin, çıkmadın mı daha? iş biter… - çıktım şimdi, eve gidiyorum. - eve gidince haber ver bana.
eve gelirim, yine konuşuruz. ve “senİ sevİyorum”’la kapanır telefonlar.
uyumadan önce 1 mesaj alınır telefonlarımıza. artık o an içimizden ne geldiyse yazılmıştır. çalıntı değildir sözler, gerçektir, bizimdir. yüreğim (iz) dir..! sonunda “senİ sevİyorum” yazar.
hayal ya ! değildi, hayal değildin. gerçektin, benimdin. hayatımın en güzel günleriydi o günler. biteceğini hiç düşünmemiştim. bittin ! gittin !
en güzel günlerimi, en acı hatıralara çevirdin giderken. hiç olmadığım kadar mutluyken, hiç üzülmediğim kadar üzüldüm. gitmezsin, benimsin sanarken, bir anda sensiz kaldım. en gerçek hayalimi yıktın. uzatmaya gerek yok. giderken beni de bitirdin. ama öldürmedin. keşke öldürseydin.
şimdi hayal ya, acaba yine gelir misin? sensiz yokum ben, nefessizim, bir hiçim ! hiç mi özlemedin? hiç merak etmiyor musun artık?
bebeğin uyuyamıyor sensiz. günüm aydınlanmıyor sensiz. “aşkim günaydin” demeni bekliyorum. bebeğin üşüyor, çok üşüyor. sıkı giyinmiyor mesela sen gittiğinden beri. kimse merak etmiyor dersin ne zaman biteceğini ve ne zaman eve gideceğimi. bir başımayım… !
hayaldin, gerçek oldun. belki de bir rüyaydın. sevilen sendin ya hani, sevgiliydin ya… rüyaydın ve bittin işte. ben uyanır uyanmaz ayrılık geldi. korktuğu başına gelirmiş insanın. bittin , bütün güzelliğinle... yine hayal oldun. aslında şimdi acı bir hatıra oldun. özlenen , sevilen
an gelir insan gülerken ağlarmış. gözyaşları sel olup kalbine akarmış. kahkaha bir maske derler birimisin?İnsan sevdiğinden ayrılınca bu maskeyi takarmış.
.jpg)
