BEN BAHARIMI YAŞIYORUM… HAYATA İŞTE BÖYLE BAKILIRMIŞ, GERİSİ PALAVRA. ANLAMAK KOLAY SANIRDIM. ÖLECEĞİZ DİYORUZ DA ANLIYORMUYUZ. BEN  ANLADIM…
HEMŞİRE İKEN ÖLÜLER ÖNÜMDEN GİDERKEN ANLAYAMAMIŞIM! BEN KORKUYORMUYUM ÖLÜMDEN ?
KİM KORKMAZ Kİ…?
AMA KORKUM O DEĞİL, DAHA HAYATA YENİ BAŞLAMIŞ GİBİYİM İDEALLERİM, HAYALLERİM, YAPMAK  İSTEDİKLERİM, BAŞLAYIP YARIM BIRAKTIKLARIM, İŞTE KORKTUKLARIM. CANIM TORUNUMU KUCAKLAMAK, BABAANNE DİYE BAĞIRDIĞINI DUYMAK. BAŞKA ÇOCUKLARIMDAN BAŞKA TORUNLAR, VE EVET VE KREŞİ , ADSIZ BİR AHRAMAN GİBİ…
ORTALARDA, DOLANAN KREŞİM YENİCE RAYINA OTURUYOR. NEBİLEYİM; İŞTE kORKTUKLARIM HAYATA FARKLI BAKIYORUM, YAŞASIN İDEALLERLE YAŞAMAK. VE BEN ŞİMDİ  İDEALLERİMLE YAŞAMAYA BAYILIYORUM. 2004  

İDEALLERİME BİRİ İŞEDİ. BENİM İDEALLERİME EN YAKINIM İŞEDİ.BEN GENE MUTLUYUM AMA KEŞKE MUTLULUĞUM SİDİKLİ OLMASAYDI.KREŞİM KAPANDI.BEN ŞİMDİ YAZMAK İSTİYORUM.SIKINTILARIM VE SİDİKLENMİŞ İDEALLERİMİ BERTARAF EDEREK GELECEĞE UMUTLA AMA GERÇEKCİ BAKARAK VE EN ÖNEMLİSİDE YAZARAK YAŞAMAK İSTİYORUM.
2008 -11-AĞUSTOS