Cok calıstım, bu siz dünyayı sevebilmek icin…! ‘’

Olmuyor, cok denedim… olmuyor ! beceremiyorum yasamayı da, hayatı sevebilmeyi de… Sevemiyorum … Bir ırmak kadar, Leyla-ü Mecnun kadar yakamıyorum, derin izler bırakamıyorum arkada ! denedim duyuramadım cıglıklarımı … Birer dügüm oldu hepsi, dilden öteye gecemedi … Olmuyor, cok denedim.. olmuyor… Sevemiyorum hayatı, cocukken evcilik oyununu sevdigim kadar…Sevemiyorum artık kendimi, yasamayı… bitmisim ben, tükenmisim..!

Damla damla yok oluyorum… Santim santim..Yavas yavas… Gidiyorum ! ßilinmezlere, sessizlige, en dibe gömülüyorum..! Denedim ey hayat seni sevebilmeyi, sende yeniden ‘ hayat’ bulmayı, yasamayı… olmadı, beceremedim.. beceriksizim, affet yasayamadım sende, yasamayı sevemedim..Bitiyorum .. Tükeniyorum dirhem dirhem.. Kimsenin haberi olmadan, senin bile yoklugumdan haberin olmayacak… Gidecegim !

Ey Hayat ,
Sende yasamayı sevemedim… gidiyorum…
Ya da kalayım; sen al beni benden yavas yavas …
De ki :
Beni sevememenin, bende olmayısının cezası ..
Al canımı yavas yavas ..
Mutlulugumu cal… Sevincimi cal yüregimden.. Gülüslerimi yok et !
Sonra benligimi… Sonra.. Sonra !
Benim olan… bende olan neyim varsa teker teker,
Al… yok et beni..

Beceremedim ki gülerek, severek yasamayı… bir güldüm iki agladım … Sevincimi bogdum huzne… gulusler benim olmadı hic bir zaman.. Sevincleri kurdele yapıp saclarıma bagladım ! En cok hüzünleri gördüm, en cok aglayısları yasadım sende … bilemedim mutlulugu.. yesilin anlamını… mavinin umudunu.. beyazın saflıgını anlayamadım…ben siyahlara büründüm en mutlu günümde bile ! Tek mutlulugum vardı HüzüN.. Tek rengim vardı SiyaH…! Beceremedim ki baska renklerle resim yapmayı.. beceremedim !

Beceremedim ey hayat , beceremedim ! Yasamayı.. mutlu olmayı.. gülmeyi… Belki aglamayı bile beceremedim.. Gözysalarını bile elime yüzüme bulastırdım.. Gülüslerin oyununu,aglayarak bozdum, aglayarak sobeledim ! Beceremedim ne aglamayı, ne gülmeyi, ne de mutlu mesut yasamayı.. ‘sacma’ her sey deyip kıyıya köseye saklandım… Kactım.. kactım.. kactım..!Mutlulugu bulamadıkca saplandım… Aslında aramadım bile mutlulugu, ‘gelir’ dedim, bekledim.. beklemek yordu beni.. Azalıyorum yavas yavas.. !

Kimsesiz..Her seysiz..
Mutsuz..aglamaklı..z avallı !
Bitiyorum yavas yavas(!?)

Beceremedim be hayat sende yasamayı…
Sende var olmayı …
Kabullenemedim sende var olan acıyı, acı yenilmişligi !
Hep mutluluk var dedim..bekledim..bek ledim..!
Sandım ki ayaklarıma gelecek, yanımda bitecek !
Aramadım, beklemekten bıktım…
Ardından üst üste gelen acılardan.. mutsuzluklardan..
Sancılı.. hüsranlı aksamlardan !
Yavas yavas koptum hayattan…
Bilemedim iste ey hayat;
Acılarla mutlulugun teget oldugunu.. Paralel oldugunu !
YeniLdim…