KÜÇÜKTÜ GEÇEN SENE… 20 yaşında bir genç kız..küçük,hayatıda küçük..saf ve sade korkuyordu her şeyiyle.. Her şeyi pembeydi bu kızın..hiç bir şeye aldırmaksızın yürüyordu.. Ama bir gün kalakaldı sokakta öylece.. Koşuyordu sağa ve sola.. Hayatın ilk darbesi gelmişti sırtına.. Anlamadı ilk önce küçük kız.. Döndü baktı sırtında kocaman yara… Çare arıyordu sağda solda.. Bu karmaşada dahada büyüyürdu sırtındaki o yara.. Gece uyku gündüz hayat yoktu ona… Vurdum duymaz davranıyordu oda acımazlığa ve yaraya.. Acımasız olmuştu oda biranda.. Yara büyüyor canını dahada yakıyordu aslında… O deildi acımasız olan Ama oda davranıyordu acımasızca… Günleri ayları dakikaları geçiyordu… Gece hayat duruyor o yalvarıyordu.. Gündüz bürünüyordu vurdum duymazlığa ve acımasızlığa… Ne kadar giderdi böyle bilmiyordu… Perişandı ama belli edemiyordu küçük kız… Birgün öğrendi sırtındaki yaranın nedenini.. Ama çaresi yoktu..çare yoktu… Koyverdi kendini hayata… Söz dinlemez gönül kesmez olmuştuı Her şeyi biliyordu artık… Ama umursamıyordu küçük kız.. Yara gittikçe büyüyor.. Oda yara açmayı öğreniyordu artık… Gündüz gülüyordu dünyaya.. Gece ağlıyordu hayata… Yardım istiyordu ama duyanı yoktu küçük kızın.. Anlamıştı zamanla oda insanlar iki yüzlü… Ama oda oluyordu kötü.. Karşı koyamıyordu yaşama… İyice kötüleşiyordu sırtındaki yara… Ama ne yazıkki çoktaannn ayak uydurmuştu yandaşlarına… Biliyordu ne yaptığını küçük kız nerde olduğunu biliyordu artık… Ve bir gün…………… Birden parlıyıverdi bir ışık … Bir şeyler oluyordu ona.. Sırtındaki yara sancılanmaya başlamıştı.. Anlamadı ne olduğunu Ama canı yanıyordu belliydi… Gecesi sönen kız gündüz umursamazken birden gündüzüde fena olmuştu… Neler oluyordu.. Anlam veremiyordu… Korkmaya başladı küçük kız… Çünkü o küçük kız aşık olmuştu o gece.. parlayan o ışık… çarpan yüreği ve sevgilisiydi sadece… Yarasını bile unutmuşken,sevdiği adam sayesinde tekrar sancılanmıştı sırtı… Kurtulmalıydı o yaradan… Bulmuştu çareyi ve tedavi edecek kişiyi… Onu Saf ve duru haline getirecek kişiyi… Ama ne yazık… Sırtı iyileştikçe İçini korku kaplıyor ve güngeçtikçe daha çok korkuyordu küçük kız Niyemi? Aşkını yüreğini duruluğunu saflığını tekrar kaybetmekten.. Kaybederse iyileşen sırtı kimbilir belki dahada kötü olacak ve birdaha asla iyileşmeyecekti… Ürküyordu küçük kız.. Önceden yarayla savaşmaktan uyuyamayan küçük Şimdide yüreğindeki korkuyla savaşıyordu geceleri… Uyuyamıyorduuu tutunacak dalını sevdiği adamı kaybetmekten korkuyordu… Gene karışmıştı gecesi gündüzüne…gündüzleri rol kesen kız artık onuda yapamıyordu.. Geçen günlerin acısı birbir çıkıyordu ondan…sırtındaki yara iyileşmiş bu seferde yüreği yaralanmaya başlamıştı… Ama bırakmadı sevgilisi bir an elini… Çok seviyordu oda… Ve sırtındaki yaradan sonra iyileştiriverdi aşkı yüreğindeki yarayıda… Yemin etti bir gece karanlıklar içinde… Ne pahasına olursa olsun kaybetmeyecekti sevgisinide aşkınıda… Yenecekti içindekileri… ve tekrar yara açamaycaktı yüreğinde ve sırtında.. Yardım etti sevgilisi… Kötüde olsa kötü de yapsalar o daha küçük bir kızdı nede olsa… Mücadele,savaş ,gözyaşı hepsi birbirine girmişti ama aştılar yüreğindeki sevgi sayesinde ikiside…her şeyi herkesi aldı karşısına… sevdiği her şeyden önde geldi ve fazlasıyla yetti ona..yüreğindeki korku gidiverdi bir anda… Ve hiçbir şeyin izi kalmamıştı onda..çok seviyordu hayat doktorunu… Her şeyini sevgilisine borçlu……. Her şeyi atlattılar hikayenin sonunda vel hasıl masaldır ya bu mutlu oldular sonsuza… Tek bir şey değişti… Geçen sene küçüktü o kız ama şimdi olgun bir minik… ÖMRÜNDEN ÖMRÜNE
