Su, kendine sirdas ariyordu.
Once buluta verdi sirrini.
Agir geldi sir buluta. Saganak saganak doktu suyun tum sirlarini.
Sonra gole gitti su. Ona anlatti derdini. Bu arada bulut suyun sirrini
yagmur yapip, dolu yapip, kar yapip savurdugu icin, zaman zaman
tasiyordu
gol ve cikiyordu suyun sirri iyice aciga .
Sonra nehre verdi su sirrini. Nehir de aldi suyun sirrini, cekti
gitti.
Dereye verdi. Dere biraz daha yavas olsa da nehirden, o da goturdu
suyun
sirrini  baska bilinmezlere. ..
Caglayanlar, selaleler, akarsular... Hepsi kayboluyordu bir anda.
Sonra bir gun su takip etti dereyi. Dere okyanusa kavusunca farketti
su,
butun sirlarinin akarsularla, caglayanlarla, irmaklarla.. . Okyanusa
tasindigini.
Karar verdi su. Sirrini okyanusa verecekti. Oyle de yapti zaten. Tum
sirlarini okyanusa verdi. Artik suyun sirrini okyanustan baskasi
bilmiyordu.
Ne tasti okyanus, ne bir baskasina tasidi suyun sirrini, ne de
kurudu....
Gecenlerde karsilastik suyla. Bir bardaktaydi. Suskundu.
Cok ugrastim konusturamadim.
Ben tam giderken `` Dur !`` dedi su. Durdum!
`` Okyanus yurekli dostlar bulmadan sakin konusma!
Tasiyamazlar, kaldiramazlar senin yukunu, canini yakarlar,
utandirirlar. ...`` dedi.

Cevrenizde hep `okyanus yurekli` dostlarinizin olmasi dilegiyle .....