Karanlıkla süzülüyor içime yıkım

Dur diyorum yıkılıyorum

Uçurumları baş ucuma koyuyorum sonra

Okşuyorum saçlarını rüzgarda

Sıcak, ılık bir koku siniyor yüreğime

Gitme diyorum gitme düşüyorum

Sonra beni soruyorlar bana

Tanımıyorum diyorum

Daha hiç karşılaşmadık

Aynı çizgide bilge sus umu dinliyorlar

Ben sustukca

Yazık, bir çığlığın doğuşu gibi ölüyorlar

Önce bir bir, sonra hepsi

Sonra  bir uçurumlar kalıyor birde yıkımlar

Verilen herşey borçmus gibi alınıyor

Önce bir bir, sonra hepsi

Sonra mı bir ben kalıyorum, birde yalnızlık

Uçurumlar, yıkımlar, ben ve yalnızlık

Zorlu bir savaşın unutulmuş cesetleri gibi

Yatıyoruz yan yana

Öpüşüyoruz, sevişiyoruz da hatta

Herşey oyunun yasaklarına uygun bir günah oluyor

Tek umudumuzu göğe gelin ediyoruz

Telli, kanlı düğün işte

Üşüyor saçlar biliyorum dargınmısın

Bu baharda mayısta bıraktığım gibi misin hala

Vurulmuş çocuk gibi büyümemiş yüreğinde hüzün

Hala kaçıyormusun zamansız

Gözlerini bırakarak birilerinde

Hala ellerinden tutup sevgileri

Dipsiz kuyuya salıyor musun ağlayarak

Küçücük bir dokunuşla son sevilen  olabiliyor musun

Kendin kadar aklımdasın

Hala öyle savruk bir gök

Hala öyle yerini yurdunu bulamamış bir mavi

Ve aşkını şaşırmış bir tanrı

Çoğalan sızısıyla mutlu bir yara

Öyle misin mavi gözlü sarı saçlı yoldaşım

Öyle bıraktığım gibi misin

Gerceği yakmada hala usta mısın

Yoksa çırak mı yanarken yalanda

Saçlarıma dolanan aydınlığımsın

Somutlaştıramadığım tek imgemsin şiirde

Anlattıkça eksilen tek anlam

Anlattıkça eksilen tek anlam

Hala bıraktığım gibi misin

Yoksa beni bıraktığın gibi mi

Kaç mevsimsiz kar düştü toprağıma

Kaç mevsimsiz kar düştü benim toprağıma

Hala bıraktığım gibi misin..?

umut altınçağ