“ Sen uzulme diye satir aralarina ordum yoklugunun sancilarini. Duyup aglama diye bir sacak altina siginip simsek gurultulerinde yutkundum sensizligin çıgliklarini.Yuregin de bir bahar goremeden, kanayan yaralarimi iyilestirmeden cekip gittin Gitmeliydin, hicbir zaman donmeyecek sekilde yuregimde sana dair ne varsa alip gittin Gittin diyorum hicbir zaman yuregime gelmemistin sen.Evet, bu cumleyi kurmamak icin ne savaslar verdim yuregimin hucrelerinde bir bilsen Seni uzmemek icin acilarimda demlenmis bu cumleyi hep erteledim dudaklarimdan.Yalniz liginda depresen yaralarimi gorme diye kalemi kirdim,ismini anan dudaklarima kilit vurdum seni uzecek tek bir kelime soylemesin diye. Sen varken taze tomurcuklar acan kelimelerim yoklugunda paslansin istedim.Sen benim canimdin. Sana ve gozyaslarina kiyamadim iste Sana aci vermemek icin yuregimdeki “ senden ” kactim.Senin oldugun her yerden uzaklastim.Hayattan, bu satirlardan kisacasi her seyden kactim.unutmak icin degil senin gidisini kendimden gizlemek icin Gitmelerini erteledim yuregimin kiyilarinda.Bitkisel hayata girmis varligini kendi solugumla yasatmak istedim.Solugu tukenmis bir cana “ canimi “ verircesine yokluguna anlatan kelimelerden kactim.Canimdan canimi koparip biraz daha varliginda gulumseyebilmek icin kendimi seni hatirlatan kelimelerle avuttum.Kendimi “ yalnizligimla “ aldattim. Gidislerine kac kuyruklu yalan uydurdum.Kac kez kacinilmaz bu gercekle aynalarda yuzlesmekten korktum.Hicbir zaman dillendiremedim senin gidisini hatirlatan kelimelerleAma yutkunamadim, dudaklarima kilit vuramadim iste .” Hicbir zaman yuregime gelmemistin sen Gece olup herkes evine dondugunde anladim senin bir daha donmeyecek sekilde gittigini.Gittin, hicbir zaman geri gelmeyecektin….Varli gindayken her gece aradigin vakitlerde ben hala sen ararsin diye seni bekledimsen kokan koselerde. Seni bekledim hep.Seni beklerken karanliklarla oyalandim biraz. Korebe oynadim zamanla.Kovalayan yalnizlikti ben ise sana ve varligina kacan oldum.Hep yokluguna ebe oldum bilmedigim oyunlarda..Gozyaslar imi avuc iclerimde saklayip seni bekledim iste zamanin kor saatlerindeSeni goturen tarihi alnimin ortasinda bir mih gibi caktim. Ve hala gittigin gunde hala biraktigin yerdeyim…Bir gun gelecekmissin gibi seni bekliyorum sen kokan koselerde….Hatirlar misin bilmiyorum. Senden onceki terk edislerimi yazdim sana.Acilarimi katik yapip ayni sofrada paylasmadik mi seninle.Huznun icinde umutsuz kaldigimda “ Pes etmeler bize gore degil, yilmakta oyle.Şimdi hadi tut ellerimdenGir hadi yuregimden iceri boyle huzunlu oldugun zamanlar. Orada cennetten bir kose var senin icin. Kuslar, cicekler, kelebeklerOrada biraz mutluluk doldur yuregine, huzur doldur. Siginagin olsun orasi, sigindigin.Icinde akan derede yikan ve siyril tum acilarindan.“ satirlari geliyor dilimin ucuna. Yuregim ise her satirinda seni ariyor.Susup bakakaliyorum senden kalan tek hatira bu satirlara..Huzur ariyorum gozlerindeki mutluluk ulkelerinin baharlarinda Siginak ariyorum yalnizligin ayazlarindan kacip yuregimi isitabilecegim.Seni ariyorum lakin yuregimde bulamiyorum.Ruhum gitti derken yuregim kabullenmiyor gidisine..Ruhumla kalbim arasinda tek basima kaldim.Gittin mi yoksa giden sadece mevsimler miydi bilemiyorum. Bildigim tek bir sey var ; yalnizliginda yetim, karanliklarda sensiz kaldim…Bu satirlari yazarken annem ile kiz kardesim yan odadaben ise sessizce gozyaslarimla sana akiyordumsenin sirtinmis gibi yoklugunu hatirlatan duvarlara yaslanarak.Hicbir zaman gelmeyecek olsan da imkânsizligina birakiyordum fakir kelimelerimi.Agliyor dum, sesimi kimseler duymasin diye agzimi ellerimle kapatip agliyordum Yuregim gozyaslarini giyinip sana ve yalnizliga akıyordu kirpiklerimden.Biliy orum ki bu gozyaslarim senin icin.Kirpiklerimden akan her gozyasina bir dua ekledim canim.“ Benim her islak gozyasim sana umut dolu bir gulucuk olarak donsun “duasini dudaklarima ilmekleyip sana biraktim islak gozyaslarimi. .Ve mektubu okurken aglarsan dokunma gozyaslarina, birak aksin yuregin satirlara, topraga Aksin ki ; susuz kalmis ceylanlar gozyaslarinla beslensin.Sen bu satirlari okurken ben tek hayalimiz olan kizimiza “ sonbahar mektuplari “ yaziyor olacagim. Gittigin gunun tarihini kaderime muhurleyip yalnizligin demli cayindan sensizligini yudumlayacagim.Seni anacagim yildizlarin karanliklarla dansini izlerken Ve yagmur yagarken yuregine dokunacagim usulca..Bir gun kavusmamizin ahiretin gunesinde olacagini dusunerek ismini anacagim imkânsizligin kor saatlerinde. Elinde yildizlar, yureginde beni alarak gelmeyecek olsan da her zamanki gibi gecenin en dar vaktinde seni bekliyor olacagim..
Her kelimem yalnizliga tutsak.Her gulusum sana uzak.
Yuregimle yuregine dokunsam Gulusun duser haramin avuclarina.Gozyaslar imi yuzune biraksam,Imkânsizlik duser hasret paydalarimiza.Gunesler kurutmaz islak kirpiklerimizi.Sarki lar avutmaz ikimizi de.Gun gelir,Gozlerimizden akan Yas olur ayriligimiz.Gun gelir,Yuregimizi yakan Yangin olur yalnizligimiz.Gun gelir,Yoklukta yuregimizi dayandigimiz sirt,
Ucurumlarda tutundugumuz bir dal olur Imkânsizligimiz.
Ve bir gun Cennetin koselerinde Sarildigimiz gul kokulu bir sevda olurIslak gozyaslarimiz….
