Uzaklarda, çok uzaklarlarda Mavi Düşler Ülkesi denilen bir ülke vardı. Bu ülkede güneş hiç batmaz, herkes sonsuza dek mutluluk içinde yaşar ve hiç kimse ölmezdi kendi isteği olmaksızın; çünkü zaman hükmetmezdi bu ülkeye. Ülkenin tek girişi dev gibi dağların arasındaki bir geçitteydi ve ölümle doluydu bu geçit. Üstelik Mavi Düşler Ülkesi`nin yerini kimse bilmez, kimse oraya gitmezdi. Geçidin sonundaki Zamanın Kapıları kapalıydı ve asla açılmayacaktı.

Mavi Düşler Ülkesi`nin bir de güzelliğiyle dillere destan bir prensesi vardı; Elenõr. Zamanın hüküm sürdüğü geçmişte ölen kraliçenin yerine geçmemişti güzel prenses. O yalnızdı ve ülkeyi prenses olarak idare etmeyi seviyordu.

...ve uzaklarda, çok daha uzaklarda, Mavi Düşler Ülkesi`nin haritalarında bile görünmeyen Karanlık Diyarlar vardı. Karanlık Diyarlar`ın tek hükümdarı gezgin prens Setphar idi. Karanlık Prens kaleminin keskinliğiyle ünlüydü Karanlık Diyarlar ve çevresinde. Kalemi öyle güçlüydü ki, istediği her şeye yazarak sahip olabilmişti o ana dek. Nice hükümdarlıklar sona ermiş, nice prensesler tükenmişti bu kalem ustasının uğrunda.

Günlerden bir gün, bir resim geçti Setphar`ın eline. Kızıl Limanlar`dan gelen yaşlı bir gezgin taşımıştı resmi ta Karanlık Diyarlar`a dek. "İşte" dedi gezgin, "budur dünyanın en erişilmez kızı. Elenõr derler, Mavi Düşler`in yüce prensesi. Düşlerinize girer resmi bir kez gördükten sonra, oysa resmin sahibinden başka kimse görememiş ve kimse ulaşamamıştır Elenõr`a". "Ver" dedi Karanlık Prens, "bir bakayım şu resme". Baktı ve kilitlendi gözleri Elenõr`un ela gözlerine. Bakışlarını kaydıramıyordu Karanlık Prens, ve resimdeki bu bakışları mutlaka görmesi gerekiyordu. Gezgin prensin Mavi Düşler Ülkesi`ne doğru yola çıkma vakti gelmişti. Gözlerini ufka çevirdi, güneş batıyordu. Zaman hiç kimseyi beklemezdi, gitmeliydi artık. Kendisine asla ihanet etmemiş kalemini de aldı yanına, gitmet için hazırdı. Gezgin prens tüm dünyayı avucunun içi gibi bilirdi, kendini bir garip hissetti aniden. "Bir dakika" dedi yaşlı gezgine dönerek, "Mavi Düşler Ülkesi de neresi?"

Güldü Kızıl Limanlar`ın yaşlı gezgini, kahkalarla güldü; ve dedi di: "Evlat, kimse bilmez bu gizemli ülkenin yerini. Ama Tollons dağlarının arasındaki geçitlerden birinden gidildiği söylenir; ve duymuşsundur mutlaka, o geçitlerin her birinin ayrı ölümlerle dolu olduğu rivayet edilir". Yanıt vermedi Karanlık Prens. Elenõr denilen, henüz görmeden aşık olduğu bu kızı görmek için ölüme gideceğini söylemekten korkuyordu. Sadece arkasını döndü ve yürüdü...