|
VEDALAŞABİLMEK NE ZOR
Çoğu zaman istedim bunu. Evet seni bırakıp gitmek istedim. Gidemedim hayır sana kıyamadığım için değil, kendime acıdığım için gidemedim. Gidersem ne yapacaktım, gidersem kim olacaktı yanımda, gidersem kimin olacaktın sen?
İçim durmuyor deli tufanlarla boğuşuyor, ruhum daralıyor, boğazıma bir kütle oturuyor, nefes alamıyorum çoğu zaman, seninle mutlu muyum bilmiyorum… Ama seni kaybetmek de istemiyorum. Bu nasıl bir çelişki, nasıl bir duygu anlatmak, izah edebilmek bir o kadar güç geliyor. Yastığıma gömüldüğüm nadir zamanlar da seni düşünmeden uyuyamıyorum, aslında seni düşündükçe uyuyamıyorum. Yemek yemeyi bile unutuyorum, kendimi her an kendimden gizli seni düşünürken yakalıyorum ya bu bana hem dokunuyor, hem mutlu ediyor. Bazen deli oluyorum sana, ama ağzımı açıp tek kelime söyleyemiyorum gitmenden korkuyorum belki, ya da gitmekten... Ama gitmek istiyorum ben, uzaklaşabilmek senden, yapamıyorum. Sensiz yaşanacak günüm geçsin istemiyorum, seni göremediğim gün insanları bezdiriyorum, sensizliğin acısı onlardan çıkıyor. Attığım adımlar da gözlerim hep yerdeki taşlarda, aklım ise sen de...
Seni tanıdığımdan beri o kitap okumayı çok seven ben kitaplara küstüm sanki. Arkadaşlarına deli olan ben, arkadaşlarımı sildim sanki. Kendime vakit ayıramıyorum, gerçi bunu istemiyorum da ama kendi kendime kalmaya ihtiyacım olduğu her an soluğu senin yanında alıyorum, farkındayım sana da dünyayı dar ediyorum bazen, bunlar içimdeki ben ile senin çatışmandan ileri geliyor. Ben alışık değilim sevmeye. Sadece sevilmiş olsaydım, acı çekecektin ama ben ilk defa seviyorum fakat acı çekiyorum. Ben bu acıyı kaldıramıyorum, vedalaşabilsem şimdi seninle, ardıma dönüp bakmıyacağımı bilsem çekip gideceğim uzaklara, o yıllardır beni çağıran uzaklara. Yapamıyorum, elim kolum gözüm, gönlüm bağlı buraya artık. Bu beni rahatsız etse de birgün benden önce çıkıpta sen gidersen dayanamam, yaşayamam gibi geliyor. Aslında fazla gelmeye başladın sevgilim yüreğime, ben kendimi taşırken şimdi seninle baş edemiyorum.
Bunları anlatsam anlayamayacaksın beni, bende sessiz sessiz haykırıyorum bu satırlarla, okumayacağını bile bile. Bana gelipte ben gidiyorum dediğin gün biteceğim biliyorum, işte belki de bu yüzden gitmek istiyorum... Sana dediğim gibi ne gideceğim ne gitmene izin vereceğim. Bu aşk ne menem bir şey ki beni allak bullak, bir şizofren kimliğine büründürdü... Hayat benimle kal ne olur! Ben vedalaşabildiğimde seninle söz hiç üzmeden gideceğim seni…
Beni bana bırakacak yüreğin olmasın hiç, bunu bana yapma, ben yaptığımda dedim ya canın hiç acımayacak, öyle usul usul, öyle derinden gideceğim ki yokluğumu anlamayacak bile yüreğin, ellerin birkaç gün boş kalacak belki, ama bilirsin boşluklar her zaman doldurulur..
BAHARIN..
|
 |
