 |
|
 |
|
Yaşadığım Şehir Üşüyor Bu Gece...
Bu gece yaşadığım şehir üşüyor.Soğuk bir eylül gecesi***zifiri bir karanlık.
Penceremi açtım***ay yok***yıldızlar yok. Ne dolunayla ışıkların dansı***ne yıldızların şarkıları.......
Rüzgar sert esiyor*** vuruyor sanki yüzüme tokatları.. Penceremi kapatıyorum***rüzgarla kavga etmeye gücüm yok artık....Korkuyorum çünkü incinmekten ***hırpalamaktan....
Sessiz gecelerin birindeyim. Kendimle başbaşa kalabildiğim ve kimsenin benden bir şey istemediği zamanlar. Günümün yalnızca benim ***sadece bana ait zamanları..Yaptıklarıma*** yapamadıklarıma*** özlediklerime***beklediklerime*** aşkıma*** sevgime ses verdiğim anlar..
Bu sabah işe giderken yolda tanımadığım yaşlı bir teyzeye gülümsedim ve "günaydın" dedim*** oda bana gülümsedi*** gülümsettik tanımasak ta birbirimizi....
Ama gün içindeki koşuşturmaca bitkin düşürüyor insanı*** bir de üstüne üstlük haberler. Haberleri izlemeye korkuyorum.
Nerede kaç şehit verdiğimiz***nerede çatışma*** nerede terör*** nerede savaşlar ve cığlıklar......Haberlerin ardından futbolcu manken ilişkileri*** abuk subuk magazin programları..
"Ne oluyoruz diye soruyorum ?" kendi kendime. Nedir bunlar? Bindik bir alemete gidiyormuyuz kıyamete? Günün stresi üstüne birde hayatın dramı....Kardeşi kardeşe kırdıranlar*** sonrada bunları seyredenleri düşündükçe*** isyan ediyorum etmem gerekenlere........
Doluyum evet... Bu yüzden değilmi beyaz sayfalar*** satır satır çözsün diye bizi*** bazen bir yazıda bazen bir şiirde düşlerimizi versin bize*** zihnimizin en güzel yerine sessiz gecelerde.......
|
 |
 |
|
 |
|
|
