Durduğum yerden yazıyorum aşkın bu değişik manzarasını da,hani biraz bulutlu,biraz buğulu,biraz siyah beyaz da...Bugün derdim içinde olup ta yazamamak...
Oysa ne kolay,ne içten yazmışım aşkı...Eskiden...Yıllar öncesinde ve yıllar boyunca...Bugün okudum aşkın benden taşıp sevgiliye yazdıklarımı.Aşkımı anlatışımı...
Kendi yazdıklarıma kendim ağlarım...
Çok güzel olduğundan değil hani.Her yazılan cümlenin doruklarda bir aşkı anlattığından, her halimle her halini sevişimden ve her cümlenin mucize gibi doğru olduğundan...Yazdığım anları,hatta o anlarda içimden geçenleri hatırlarım...Ve okuyan sevgilinin ölürcesine tatlı tepkisini...Gözlerinin içi güler,yüzü sevimli bir çocuğu andırırdı...Hiç unutmam ki...
Zira elimde aşktan yana bir tek bunlar kalmış...Bu yaşa gelmiş,kimine göre adam olmuş,kimine göre çocuk kalmış ben...Aşk deyince,ne bilirsin deyince, kafa yorup düşününce, elimde sadece bunlar...Denizgözlü ve hatıraları...
Öncesi yok,sonrası yok!Aşk üzerine okunan onca şeyden en ufak bir parça bile yok.Aşk olur mu diye inat edip girdiğim oyunlar yok,o oyunların kahramanları yok,silik yitik hepsi.Yalnızca O ve bu yaşanmışlıklar elimde kalan...Yalnızca O ve yaşananlar.Küçümser gibi mi?Beğenmez gibi mi?Tam tersi!Demem o ki,bildiğim tek şey,her şey O...
Oturup içimden geçen duyguları düşünüyorum şimdi..Bir merasim gibi içimde geçişleri...O merasimde neler yok ki!Bir an üzülmek o zamanlardan bu zamanlara gelişlere.Sonra delice kıskanmak daha 1 yıl öncesi kendimi...Sonra gururlanmak doyasıya nasıl büyük bir sevda yaşamışım diye...Ve sonra ağlamaklı olmak bir daha istesem de yaşayamam böylesi aşkı diye...Ve aralardan jiletler atıp geçen daha nice başka duygular...
Offf....Oysa bir kibrit çöpünün üstüne, tonluk bir aşk kurmaya çalışmadım ben.Dualarla kurdum,dualarla karşılandım...Sevdamın elleri göğe bakardı hep...
...Gecenin bi yarısı şimdi...En acıtan,en sarsan yarısı...
Bir şarkı çalar kulağımda...
İçimden şehirler geçiyor,
Her durakta duruyor,
İnmiyorsun....
Seni en sıcak ben öperdim,kim bilir,
Ama sen bilmiyorsun...
Sanki ben yazmışım bu sözleri,ya da ben yazmalıymışım...
Düşünürüm..Neler yaşıyorum ayrılığın aylara vurduğu bunca zamandır...Nelere inandırıyorum kendimi.Neleri ilke ediniyorum..Nelere bağlanmaya çalışıyorum... Ve ne sözler veriyorum kendime...
Adının üstünü karaladım da silemiyorum...Bilerek silinmez böylesi aşklar uğraşıyorum yine de...Ben neler yaşıyorum da, sen yine de inmiyorsun içimden...Bitmiyorsun...
Gitmenden yola çıkarak çok kolay çıkıyor, beni,benim gibi sevmemiş demek...Kendine göre haklısın tabi.Haliyle aksi komik kalırdı bu aşkın bitişine.Hatta ölesiye haklı sebeplerin vardı...Böylesine inanmak aşkıma saygımdan...Sana saygımdan...
Gittin başka sulara kürek çektin de sen,bilemedin, böyle sevilmeyeceğini.Bilemedin, bizim yaşadıklarımızı başkasıyla yaşayamayacağını.Çünkü onların adının ilk olmayacağını.İlkin tadının olmayacağını ve hatta ilkin hatırasından sonrakine burukluk sıçrayacağını...Bilemedin...
Ve bilemedin seni en sıcak ben öperdim...
Ben biliyorum...
Ama sen...Bilmiyorsun...
