|
sus geldi dilime
Ne cok sey biriktirmisim su hayatta, ne cok yasanmisligim olmus kisa
omrumde. Acisi tatlisi, gulmeli aglamali su gibi gecen yillarim kalmis
geride.Geriye donup baktigimda dunmus gibi olan , ne cabuk gecti ne yaptim
dedigim yillar...
Erken yasta baslanmis bir hayat mucadelesi, ben varim dimdik ayaktayim deme
cabalari... Hayat zor , bir o kadar da acimasiz. Ya guclusunuzdur yada
degil, ortasi yok bunun.Yok cunku orta olmak her zaman yenilgiye yakin
olmakla sonuclanir. Geriye baktigimda, insanlari izledigimde ortaya cikan
hep bu oldu, yada ben boyle gozlemledim. Bilemiyorum...Bildigim bir sey
varsa su hayatta guclu olmak zorunlulugu.
En zayif anlarda bile maskeli dolasir olmak ne buyuk zorluk. Aglasaniz, ben
yoruldum deseniz ne olacak diyemiyorum, cunku acinacak arkasindan da
yalnizligi biraz daha icinizde hissedeceksiniz. Yardim eli degil uzanacak
olan, aksine kacan eller olacak cevrenizde... Olmak yada olmamak kavramiyla
es yani...
Cok sey birikiyor yillar icerisinde, yumrugumuzla es buyuklukte olan
yuregimizde. Sevgi, nefret, merhamet, intikam,aci, mutluluk....... saymakla
bitecek olmayan duygu karmasasi . Hepside yasamakta oldugumuz hayat
sartlariyla ayni dogrultuda olan... Insanoglu ne cabuk alisiyor yeni
sartlarina ve sartlarla gelen duygulara. Cok iyiyse hayat beraberinde cok
mutlu, olumlu duslerle suslenmis bir dunya. Kotuyse aci nefret ve
karamsarlik dolu bir yarin. Cark nasil olsa bir sekilde donuyor ve ayak
uyduruyoruz bizlerde. Yillar sonra geriye bakilinca su gibi gecen ama nasil
oldugu anlasilamayan yillar...
Iste o anlardayim simdi; gecmisle, yasananlarin muhasebesiyle pazarliktayim.
Ne kadar gucluydum ne kadar gucsuz ve acinasi.Gucsuzlugumu yorgunlugumu ne
kadar aciga vurdum, ne kadar saklayabildim. vs vs...
Cok gucsuz anlarim olmus, anladim gordum. Ama cogunlukla maskeyi takmayi
basarmisim yuzume, ama cok yorulmusum.En cokta bu sahte olan maskeli
dolasmalardan. Gucsuzken dahi gosterdigim cabalardan. Ne olurdu sanki
yorgunum deseydim, kime ne zarari olurdu ki. Belki de bu kadar yorulup
bezmislik olmayacakti bedenimde, yuregimde. Kim bilir, belki de bu
kirilganliklarimda daha da cok kirilacaktim. Dedim ya dunya tuhaf biz
insanlar daha anlasilmaz. Kim ne dusunur, karsiya ne yapar bilinmez. Hal
boyle olunca da hep dimdik ayaktayim demekten baska care yok gibi geliyor.
Basi dik ,omzu dik olmak... Ki boylece kimselerde zarar vermeyi dusunmesin.
Koruma kalkani olusturmak cevremizde. Bir zirh gibi duvar ormek. Kendi
ordugumuz duvarimizda hapsolmak sonrada...
Oysa yurekler baska bambaska istiyor hayati. Dolu dolu olan, kus gibi ozgur
ve sevgiyle cevrili. Ne olacak korkusu dusunulmeden, karamsarligin kalktigi
hep guzel duslerin oldugu bir hayat. en azindan benim duslerim. Gel
gitlerimiz olmasa hayata dair.
Sus geldi dilime. Bu karmasalikta, bu hesaplasmalarda. Konusmak nafile,
hayat kendi carkinda sana danismiyor. Hic bir sey icin izin almiyor.
Geliyor, devrini tamamlayip gidiyor bu akis icerisinde.Dile sus geliyor da,
ya yurege. O hic susmuyor maalesef, surekli yeni umutlarla beklentilerle
gune merhaba diyor.
Hic susmasin yureklerin sesi. Onlar susarsa hayat susar. Yureklere bir kere
sus geldi mi bir daha ses vermezde dunya susar, yasam biter...
|
 |
